In 2024 werden talloze mensen het slachtoffer van het lelijkste stukje hebzucht dat ik in tijden in de popindustrie had gezien. Urenlang zaten ze klaar in de digitale wachtrij van Ticketmaster om kaartjes te kopen voor een van de reünieshows van Oasis. Eenmaal met afgetrainde bilspieren door de poorten van deze consumentenhel gekomen, bleken de ticketprijzen ineens dusdanig verhoogd dat men er niet genoeg geld meer voor had.
Toen ik vervolgens vorig jaar voor OOR op dancefestival Dekmantel rondliep, kwam ik erachter dat veel gedupeerde Oasis-fans zich op dezelfde manier hadden getroost met het verlies. Kledingmerk Adidas had een Oasis-lijn uitgebracht en iedereen die niet naar het concert was geweest, had in ieder geval een shirt kunnen kopen. Overigens is deze overrated Britse band ook op andere manieren te vervangen dan door een kledingstuk. Door een binnenlands bandje als Orange Skyline bijvoorbeeld.
Ze willen het verhaal zelf niet bevestigen, maar ik heb vernomen dat Stefan en Niels van der Wielen na een Oasis-concert in 2009 besloten dat zij die Britpop veel beter konden dan die geldwolven uit Manchester. En anders dan die andere broertjes kunnen deze Hollanders het prima met elkaar vinden, en spelen ze hun muziek niet alleen maar in stadions, maar ook in gerespecteerde toko’s als Bibelot en Neushoorn. Dreams To Keep is het derde album van Orange Skyline en het eerste waarop ze uit hun met Britpopheldenposters behangen kinderkamers stappen. Eindelijk toont de band een echt eigen smoel.
Weg zijn de harde drums, de bozige gitaren, het zingen alsof er net een kies is getrokken – Orange Skyline doet het hier met strijkers en synthesizers, met gloeiende samenzang en funky basloopjes, maar bovenal met lucht en vrolijkheid. Zelfs wanneer het tekstueel best grimmig wordt, weet de band het te verpakken als catchy. Luister maar eens naar Burn Me Like A Cigarette, een oorwurm met gevaarlijk scherpe tanden. Ieder nummer op Dreams To Keep is rijkelijk belegd en sprankelt, maar ondanks alle fluitjes, belletjes, shakers en andere glinsterende tierelantijntjes die deze liedjes hun onbekommerde karakter geven, heeft ook de muziek ruimte om te ademen. Zo’n fijne pure popplaat heeft Oasis nooit gemaakt.
