Alweer het elfde album van deze postrock-Ieren. Het is dus ook niet gemakkelijk om nog iets nieuws te schrijven over de instrumentale rock die ze maken, mede omdat de kwaliteitscurve hoog blijft. In dat opzicht is God Is An Astronaut een saaie band, in ieder geval voor een recensent.

Voor de argeloze luisteraar is Embers een plaat die je weer blindelings kan aanschaffen. En zo is God Is An Astronaut dus weer géén saaie band, want kwaliteit gegarandeerd. Op deze plaat wordt die kwaliteit zelfs gebracht door een aantal gastmuzikanten die een hele rits aan instrumenten meenemen, waaronder een sitar, een citer en een cello. Die laatste wordt gespeeld door Jo Quail, niet de minste naam om in je lijst met samenwerkingen te hebben staan. Het maakt van Embers een divers, maar soms ook stemmig plaatje, waarop de titelsong een dansbaar ritme heeft, opener Apparition een oosters thema, Oscillation een ronkende hardcorebas en Falling Leaves een strijkarrangement, terwijl Hourglass afsluit met een ingetogen piano. De herfst valt vroeg dit jaar.