Michel Nienhuis ontpopt zich steeds meer als de Devin Townshend van de lage landen. De Tilburger werd dik tien jaar geleden vooral bekend met de technische blackmetalband Dodecahedron, maar had er al een rijtje bands opzitten, vooral in de extreme metalhoek waarbij je een notitieblokje en geodriehoek nodig hebt om de riffs te blijven volgen.

Autarkh is misschien wel zijn meest ambitieuze en gelaagde project, maar ook het meest persoonlijke. De band tapt op deze tweede plaat nog steeds uit hetzelfde industrialvaatje als op debuut Form In Motion, waar invloeden van Strapping Young Lad (daar hebben we Townshend al), Anaal Nathrakh en Meshuggah een slim verbond aangingen met de IDM van Aphex Twin en Autechre.

Maar al in opener Open Focus – en verderop Duhkha en Eye Of Horus – hoor je dat de écht scherpe randjes eraf zijn en Nienhuis en de zijnen kiezen voor een meer organisch geluid, dat bijna publieksvriendelijk genoemd mag worden. De zang is minder afstandelijk en de gitaarriffs volgen zich in minder rap tempo op, waardoor ze wat meer tijd hebben om in je hersenpan te kruipen zonder aan intensiteit te verliezen. Eenzelfde weg als die Devin Townshend volgde dus. Je kan een minder succesvol pad kiezen.