Op Silence Is Loud (2024) verboog Nia Archives jungle naar een genre dat zowaar ook in het daglicht kan floreren. Invloeden van (Brit)pop op junglebeats, overgebracht door een dame met een ongekend aanstekelijke stuiterbalenergie en een stem waardoor in vrijwel ieder artikel de naam Amy Winehouse de kop opsteekt. Met Emotional Junglist rekt Nia de grenzen van dit copieuze Engelse recept nog eens flink op.
Zonder haar junglegeloof te verloochenen, weet de Brits-Jamaicaanse een nieuwe laag te onthullen die – met alle respect voor haar baanbrekende debuutalbum – verder gaat dan ‘jungle in popstructuren’. Die ruimte is er ook, want door haar stem, de boeiende arrangementen en de constant voortstuwende drums blijft Emotional Junglist een prachtig samenhangend cadeautje. Nia (echte naam Dehaney Nia Lishahn Hunt) transformeert in This Could Be… in Kelly Clarkson anno 2005 en vervolgt direct met de uptempo popballad Dance With Me 2Nite, die doet denken aan de zoete zanglijntjes van Finneas. In afsluiter Boys In Blue, waarin ze haar laffe ex te kakken zet, weet Nia Archives zelfs punk te verwerken zonder sonische chaos te creëren. Gewaardeerde aandeelhouders in deze geslaagde genre-mousse zijn co-producers James Ford (Arctic Monkeys, Gorillaz, Fontaines D.C.) en Ethan Flynn, die ook al op Silence Is Loud aanwezig was. Hoogtepunt is de samenwerking met Jorja Smith, Get Me Down, die qua klassieke jungle-ingrediënten doet denken aan Inner City Life van Goldie – tevens een grote inspiratiebron voor de zangeres, dj en producer. Al weet de innovator ook dit nummer naar een hoger niveau te tillen door perfect de balanceren tussen ademende synthlagen en Jorja’s hooks, die het nét geen klassieke r&b-song maken maar meer gewicht hebben dan de klassieke junglesamples. En Nia zou Nia niet zijn als er ook niet ‘gewoon’ een gezonde dosis steengoede jungletracks voor de dansvloer op deze plaat zou staan. Aan zelfvertrouwen geen gebrek; zo klinken de strijkers in opener Feelingz Go Numb eigenlijk al als een blijk van overwinning voordat de strijd begonnen is. Al is dat niet onterecht: een album als Silence Is Loud opvolgen met een project dat nóg ambitieuzer en vernieuwender is, is een queeste van filmachtige proporties. Nia Archives heeft het zowaar geflikt.
