Een plaat over de middeleeuwen, over 2020, toen de verre toekomst en nu – nou ja, het nu. Richard Dawson schuwt het grootste, het fantasievolle en de dingen die ver weg zijn in ieder geval niet, maar een man heeft een moestuin en daar zitten ook liedjes in. De blik op End Of The Middle is niet zozeer naar binnen gericht, maar het vertrekpunt van alle liedjes is stevig verankerd in een gemeenschap.

Mensen die vertrekken, rouwen, de krant lezen. Het is ook de huiselijkheid van de mensen die achterbleven, die in The Question kijken naar dat meisje dat het tot Cambridge schopte en nu ergens in een grote stad werkt als ‘research analist’ – ze was altijd al een beetje een buitenbeentje. Het is Dawsons kaalste album in lange tijd, maar dat zegt niet veel over de complexiteit. Zijn liedjes zijn nog steeds als slangen die zich door de levens van de hoofdpersonen heen slingeren, soms opgeschrikt door wat blazers. De beklemmende deken uit Knot, de schaamte en het niets dat iedere dag weer neerdaalt op de hoofdpersoon. Ook op de dag dat er een bruiloft is, waar hij verloren staat, naast het buffet, de gesprekken om hem heen gadeslaand, en hij zich heel ver verwijderd weet van de ceremonie die zich afspeelt – en dan een ruzie, waarom eigenlijk? En ondertussen is er altijd werk in de moestuin, zoals verteld in Polytunnel. Dawsons kleinste verzameling verhalen levert grootse kunst op.