Het afgelopen decennium groeide Tahliah Debrett Barnett, beter bekend als FKA Twigs, uit tot een popster met een bijna mythische status. Dat dat kon gebeuren ondanks een in de roddelpers breed uitgemeten break-up met glittervampieracteur Robert Pattinson en een al even vaak beschreven operatie waarbij zes tumoren van haar baarmoeder werden verwijderd, zegt veel over de artistieke kwaliteit en bijzondere uitstraling van Barnett.
Haar kunstzinnige blend van electro, r&b, triphop, rap en hyperpop wordt gezien als vernieuwend, haar sopraanstem is ongeëvenaard binnen de popwereld en rond haar prikkelende klanken bouwde ze een mysterieuze creative world van spannende videoclips vol betoverende beelden en bewegingen (want Barnett is, naast een geweldig zangeres, ook een fantastisch danseres).
Vijf jaar na haar vorige studioplaat, het kwetsbare Magdalene, en drie jaar na de mixtape Capricorn gaat de Britse artiest op derde langspeler Eusexua voor haar eerste echt opvallende koerswijziging. De elf songs op het album zijn geïnspireerd door techno, de ooit duistere dancevorm die de laatste jaren – door nieuwe pioniers als Charlotte de Witte, Amelie Lens, Ki/Ki en veel bezochte festivals als Awakenings – enorm aan populariteit won. Er zijn vandaag de dag natuurlijk wel meer popsterren die naar uiteenlopende vormen van dance toe bewegen, maar niet op de eigenzinnige manier waarop FKA Twigs dat doet.
Alleen in het intro van Room Of Fools kopieert ze met een donker druppelend synthmotief de populaire Italiaans-Amerikaanse dj Anyma (die recent een remix van single Eusexua uitbracht). In de rest van de songs creëert ze haar eigen vorm van techno. Daarin smelt de duistere dance samen met andere invloeden. FKA Twigs’ grootste wapen is haar stem, die ze zowel subtiel als opvallend verschillende kanten van het muzikale spectrum uitstuurt. Soms zingt ze haar liedjes met een attitude die bij punk past, soms – zoals in de Grimes on steroids-hit Perfect Stranger – vult ze bonkende beats met hyperpop-heliumstoten. In het machtige Girl Feels Good, een van de absolute hoogtepunten van deze plaat, raken het licht van pop en het donker van techno elkaar wanneer Barnett begint te zingen als Madonna in Ray Of Light. It feels like she just got home.
