De Poolse metalband Behemoth voelt zich oppermachtig. Dat mag ook wel als je met zulke extreme muziek zulke successen boekt. De muren van geluid die de groep optrok op recente albums Demigod (2004) en The Apostasy (2007) dragen bij aan dat gevoel van gezag.

Daar zorgt ook de presentatie voor, compleet met bijbelverscheuringen, imposante outfits en een eigen bandwapen. Toch geldt geen van deze elementen als vrijbrief om stagedivende fans van het podium te schoppen, zoals dat in juni gebeurde tijdens het Tilburgse Neurotic Deathfest. Op basis van dit gegeven lag het voor de hand om Evangelion genadeloos neer te sabelen.

Het negende studioalbum bevat echter teveel kwaliteiten om voor die optie te kiezen. Behemoth bedient zich van extreme metal met dezelfde intensiteit als Nile en Morbid Angel. Groot verschil is dat de Polen sterren zijn in het creëren van pakkende songs. Tegelijkertijd tonen de heren hun muzikale kunnen, spelen ze op het allerhoogste tempo en blazen ze ondertussen alle heilige huisjes omver. Terecht dus, dat succes. Maar graag iets meer respect voor de mensen aan wie je dat succes te danken hebt.