Hij noemt het zelf zijn ‘daglichtalbum’. Vergeleken met het debuut Drowning In A Sea Of Love (2006) heeft Nathan Fake de muzikale bakens de afgelopen twintig jaar inderdaad flink verzet. Gelukkig maar, want zonder vernieuwing hou je het nooit zo lang vol in het nachtleven.

Ooit was de Britse technoproducer een van de boegbeelden van James Holdens Border Community. Zijn single The Sky Was Pink diende jarenlang als resetknop op avontuurlijke dansvloeren. Maar zowel Holden als Fake zijn inmiddels flink weggedreven van het universum van zweterige nachtclubs en druggy dancefestivals. De eerste richting meditatieve experimenten, de tweede richting multimelodieuze elektronica met een meer opgewekt karakter. Weinig op Evaporator zal club-dj’s onmiddellijk bekoren. Daarvoor ontbreken solide kicks of nadrukkelijke drops. Maar wie zijn elektronische muziek graag via een caleidoscoop consumeert en niet wegloopt voor gelaagde melodieën gaat genoeg moois vinden op Fake’s zevende langspeler. Zoals de slow motion balearic beats in You’ll Find A Way of het Italo-achtige Slow Yamaha. Samen met land- en generatiegenoot Clark schreef Fake het curieuze Orbiting Meadows, waarin dissonante snaarinstrumenten voor prettig ongemak in een beatloos universum zorgen. Al dat zonlicht heeft Nathan Fake hoorbaar goed gedaan.