Tom Morello zag weer genoeg onrecht in de wereld om in de pen te kruipen voor een nieuw soloalbum. Waar hij op voorgaande solo-uitstapjes altijd een heel adresboek aan gastartiesten uitnodigde, blijft de teller hier staan op slechts drie. Voor het gros van Everyone Gets Everything They Want staat Morello dus zelf achter de microfoon.

Er is slechts één probleem: hij kan niet zingen. Dat hoeft geen enorm obstakel te zijn voor een rockzanger, maar Morello ontbreekt het als vocalist ook aan enig charisma om de oneffenheden in zijn praatzang te verbloemen. Daardoor voelen de nummers met gastvocalen van Caleb Shomo (Beartooth), Kneecap en Serj Tankian als een oase in de woestijn, ook al klinkt laatstgenoemde nog meer dan normaal alsof hij net een hele heliumtank heeft ingeademd.

In het drietal akoestische nummers komt Morello zelf er nog het beste vanaf; het gemoedelijk tokkelende The Last Rung On The Ladder is zelfs niet onaardig. Op de rest van de plaat laat hij zijn gitaar ouderwets virtuoos ronken, maar dan moet je dus op vocaal gebied wel genoegen nemen met iemand met 60 procent van het vocale bereik en nul procent van het songschrijftalent van Bob Dylan.