album
NOISEROCK

SHELLAC

Excellent Italian Greyhound

TOUCH & GO/KONKURRENT

Hoeveel cd’s zouden er nog her en der besproken worden als de recensent al die schijven zelf moest betalen? Zou het oordeel over die cd’s anders zijn, en zouden er uiteindelijk evenveel albums verkocht worden of toch stukken minder? Of bepaalt de consument dat uiteindelijk toch al niet helemaal zelf? Enfin, voor de nieuwe cd van Shellac moest uw recensent gewoon naar de winkel en achttien euro neertellen.

Omdat meneer Albini niet aan promotie doet. Hij wantrouwt de hele business. Daar zal hij vast zijn redenen voor hebben. Zoals ook wij die hebben als we een van zijn laatste productieklussen (het album van The Stooges) als verschrikkelijk omschrijven. U proeft hier enige rancune? Nee hoor, als oerfan van de zanger/gitarist Albini vind ik slechts een gedeelte van zijn producties (hij werkte met o.a. Nirvana, Pixies, Low en Joanna Newsom) geslaagd. Maar die van wijlen Big Black (zijn eerste band) en Shellac meestal wel. Omdat die altijd heel elementair, dynamisch, duidelijk, hard en recht voor zijn raap zijn. Omdat dat ook precies bij zijn songs past. Zeven jaar zat er tussen voorganger 1000 Hurts en dit werkelijk schitterend verpakte Excellent Italian Greyhound. Het trio is ouderwets in vorm. Zoals vaker begint de band met misschien wel het minst toegankelijke (achteneenhalve minuut durende) nummer pontificaal vooraan: The End Of Radio. Albini’s hoogst persoonlijke aanklacht. Mooi monotoon traag baswerk van Bob Weston, aangevuld met vurige uitspattingen vol cynisme van Albini zelf. Heel opvallend is verder het drumwerk van Todd Trainer. In dat nummer lijkt het alsof hij nog meer dan anders op zijn eigen eiland in een compleet eigen wereld bezig is. Het geniale aan deze drie-eenheid is dat alles ondanks die soms onmogelijke breaks en haperende gitaarpartijen toch op zijn plaats valt. De muziek van Shellac zal altijd iets onvoorspelbaars houden, al moet gezegd dat er hier ook een paar keer lekker vet en redelijk recht vooruit gerockt wordt. Excellent Italian Greyhoud kan zich zowaar meten met At Action Park, het absolute hoogtepunt van deze nog altijd uniek klinkende band uit 1994, en is daarom zijn geld meer dan waard. Slimmeriken kopen het nog mooiere vinyl, waarbij de cd (handiger in de auto) ingesloten zit. WILLEM JONGENEELEN

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Pearl Jam brengt nieuwe single 'Dance of the Clairvoyants' uit
nieuws

Pearl Jam brengt nieuwe single ‘Dance of the Clairvoyants’ uit

Pearl Jam kondigde op 27 maart zijn nieuwe album Gigaton aan. Nu geeft de band ook een eerste voorproefje van ...
Eefje de Visser: 'Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme'
interview

Eefje de Visser: ‘Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme’

Ze zeggen dat empatische mensen sterker geneigd zijn dialecten en accenten over te nemen. Als dat waar is, dan zit ...
The Strokes derde headliner op Best Kept Secret
nieuws

The Strokes derde headliner op Best Kept Secret

The Strokes zullen de zaterdag van Best Kept Secret headlinen. Dat kondigde de nieuwe festivaldirecteur Maurits Westerik woensdagavond live aan op ...

Recensie: SHELLAC - Excellent Italian Greyhound (album) | OOR