Voor wie de moderne gitaarmuziek op de voet volgt is Deadletter al een paar jaar een naam om in de gaten te houden, iets wat werd bevestigd met het prima debuutalbum Hysterical Strength (2024). In de echte wereld blijkt de status van de band echter wel mee te vallen, want er is nog niet eens een Wikipedia-pagina. Dat is verder geen kwalitatief oordeel, maar wel een teken dat de band rond frontman Zac Lawrence duidelijk nog niet uit een postpunkbubbel voor fijnproevers gebroken is.

Het is maar de vraag in hoeverre Existence Is Bliss daar verandering in gaat brengen, want de schurende sound van de band wordt hier naar nieuwe hoogtes getrokken. Dat is natuurlijk goed nieuws voor de fijnproevers onder ons, maar heel commercieel is het allemaal niet. De saxofoon, na het vertrek van Poppy Richter nu verzorgd door Nathan Pigott, heeft een nog grotere rol in het muzikale palet gekregen en mag (nog) wat meer schuren. Sowieso is er meer ruimte voor instrumentale experimenten. Soms leidt dat tot iets te veel gefröbel; zo voelt het door het lange instrumentale intro alsof de korte single To The Brim pas net is begonnen wanneer hij aan zijn einde komt. Maar grotendeels werkt de naargeestige sfeer die de band hier neerzet wonderwel. Na het groovende openingsnummer Purity I gaat de voet zelden van het gaspedaal en kennen zelfs de tragere nummers, zoals Frosted Glass, een heerlijke laag aan onderhuidse dreiging. Hoogtepunten zijn het vlammende Cheers! en de onnavolgbare afsluiter Meanwhile In A Parallel, die zo’n overweldigende geluidsmuur neerzet dat ook daar de relatief korte speelduur nog wat te wensen over laat. Existence Is Bliss is dus een prima tweede worp, maar smaakt bovenal ook naar méér.