Alsof een robot besluit zichzelf te elektrocuteren. Het geladen en industriële Factory Reset van de New Yorker Devin Brooks alias Retail Drugs klinkt als een aanhoudende kortsluiting. ‘I was so sick of writing music on the guitar.’ Brooks – hier op zijn derde album in vijftien maanden tijd – gooit die gitaar resoluut het raam uit en bouwt nieuwe instrumenten van sirenes, hakkelende samples, stemvervormers, geomagnetische stormen, flikkerende tl-buizen, elektrische storingen en kapotte synths.

Het groene creatuur op de coverafbeelding, volgens de meegeleverde bio het morele zenuwstelsel van de plaat, staat symbool voor ontmenselijking en kan zichzelf ‘factory resetten’. De algehele toon van het album is verontrustend; tracks imploderen, herrijzen en slaan in een nanoseconde om van hel naar bloemenweide. De plaat telt vijftien nummers, waarvan de meeste extreem kort zijn, met een paar langere exponenten.

Het paradoxale Factory Reset is tegelijk nachtmerrie en rave, maar tussen het gekraak zit een vreemd soort euforie. Brooks noemt het ‘the hatred of genre and the joy of music’. Ik ben dat uiteraard volkomen met ’m eens – al snap ik het niet helemaal – en krijg een onbedwingbare behoefte om ontzettend uit te gaan door deze dansbare meltdown. Dit is pure kortsluitingsvreugde. Of, zoals Danny Zuko zou zeggen: it’s electrifying!