Met zo’n titel verwacht je dat het vierde album van het Franse Slift vol zou staan met hallucinogene muziek waarbij olifanten, levende bezems, Mickey Mouse in een tovenaarsmantel en andere Disney-figuren via je luidsprekers onder een fel caleidoscopisch kleurenpalet je kamer komen binnengehost. Zeker na hun vorige plaat Ilion, die dit soort psychedelica niet schuwde. Maar niets is minder waar.

Fantasia is juist verrassend compact. De titelsong zou met zijn negen minuten een van de kortste nummers zijn van Ilion. Nu is deze opener meteen de langste track – en ook de rijkst georkestreerde, met synths die niet zouden misstaan op een seventies-progplaat. Het grootste gedeelte van Fantasia klinkt trouwens als een liefdesbaby tussen Rush en Melvins, waarbij het flangerpedaal als glijmiddel dient. Verder krijgt het geheel wat meer protopunkvenijn mee, omdat de stem van Jean Fossat minder verscholen ligt in de productie en soms fel uithaalt, zoals in The Day Of Execution en afsluiter Secret Mirror. Ook in deze compacte vorm rijgt het drietal episch hoogtepuntje aan episch hoogtepuntje.