Je zou het Amsterdamse kwartet a fungus (onderkast graag) met zowat álles kunnen vergelijken, zoals in de recensies van hun debuut It Already Does That (2022) nogal eens gebeurde, en je zou ze met zowat níks kunnen vergelijken. Nu opvolger Field Relief er is, is dat laatste wenselijker.

Oké, er zijn nog altijd sporen van post- en mathrock, zelfs hier en daar minimal music (in opener Intro), maar voor de rest laat a fungus zich niet meer vangen. Sterker nog, hun muziek ontglipt je voortdurend. Soms wordt er héél behoedzaam en consciëntieus gemusiceerd, met lastige maatsoorten – voor de liefhebbers: 3×3 is precies dát – en bijna wiskundig in elkaar schuivende gitaarpatronen als gevolg. Maar net zo vaak lijken nummers on the spot te ontstaan (Boat Find, Group Remembering) of gaan ineens de remmen los, zoals in Farmsum, waarin eerst de zang kalmpjes door de bijna stilstaande muziek meandert, waarna de boel na twee minuten alsnog prachtig opstijgt.

Andersom gebeurt ook: Skipping ontspringt als stuwende indierock, maar besluit al gauw gas terug te nemen en uiteindelijk zelfs volledig uit te doven. Curieus. Pas als er in de vorm van het poppy All The Names iets conventioneels opduikt, waaien er alsnog referenties aan: iets tussen Death Cab For Cutie en Personal Trainer op een krautrockbeat. Maar dat onderstreept alleen maar de klasse en veelzijdigheid van de band; zaken waar ze overigens volstrekt niet mee te koop lopen, want alles aan Field Relief ademt controle en bescheidenheid. Band naar ons hart.