The more things change, the more they stay the same – zo luidt de meest gangbare vertaling van een bekend aforisme van de 19de-eeuwse Franse schrijver Jean-Baptiste Alphonse Kerr. Op First Rodeo doet Neêrlands grootste rockband Kensington zijn opperste best om dit te bevestigen.
Want ja, dit is het eerste album sinds het vertrek van frontman Eloi Youssef in 2022, dus horen we nu de in de VS opgedoken rockgod in spé Jason Dowd achter de microfoon. Ook is dit de eerste Kensington-plaat met een titel die niet gewoon een generiek woord is (Time, Control, Rivals), maar eentje die in theorie wat meer over het album zegt. De oplettende lezers zullen vast al doorhebben dat dit voor Dowd zijn eerste Kensington-rodeo is. Die lezers zullen waarschijnlijk ook doorhebben dat we voorlopig proberen te verbloemen dat er niet bijster veel over deze plaat te zeggen valt, want er is inderdaad verder bijzonder weinig veranderd.
Oké, Dowd heeft een iets minder geknepen stem dan Youssef en klinkt wat minder alsof hij vindt dat hij de last van de hele wereld op zijn schouders draagt. Dat maakt dat de stadionrock van de band wat minder overdreven serieus en zelfingenomen overkomt. Verder specialiseert het drietal rondom de nieuwe frontman zich nog steeds in middelmatige riffs, voorspelbare crescendo’s en slepende ballads. Enkel de hoeveelheid festivalvriendelijke ‘woo-hoo-hoo’-refreintjes zijn wat afgenomen ten opzichte van vroeger werk, maar de vele dertien-in-een-dozijn rockrefreinen die daarvoor in de plaats zijn gekomen, zetten de wereld ook niet in vuur en vlam.
Om dan nog iets aardigs te zeggen: de climax van Safe Haven is behoorlijk effectief en het rechttoe-rechtaan rockende Days Are Gone had niet misstaan op een Kings Of Leon-plaat. Sowieso bereikt Kensington 2.0 hier geen enorme dieptepunten, dus kun je je afvragen of de band zijn status van schietschijf voor de vaderlandse popjournalistiek nog steeds verdient. Maar goed, wie de middle of the road maar niet wil verlaten, maakt meer kans om aangereden te worden.
