album
indie

FKA Twigs

Magdalene

YOUNG TURKS/BEGGARS

Hoeveel ellende kan een mens aan? En een artieste? En wat doet die er uiteindelijk mee? Tahlia Barnett, de jonge Britse die zo stormachtig carrière maakte als FKA Twigs, moest meemaken hoe haar relatie met acteur Robert Pattinson uitraakte en had vervolgens te lijden onder ernstige medische malheur – tumoren in de baarmoeder zelfs. Dat moet wel zorgen voor littekens in lichaam en ziel.

Wat dat betekent voor de kunst? Magdalene, haar tweede album, klinkt bezonken en intiem en ze zingt alsof alleen schoonheid verlossing kan brengen. Het startschot voor die queeste, opener Thousand Eyes, is een verbluffende openingszet: zo mooi hoor je zelden meer iemand zingen en die sopraan waaiert uit in een impressionistisch soort koorzang met op het laatst toch nog iets van een verlossende beat. Die horen we meer op dit album, maar toch hebben ze hier nogal een teruggeschoven positie ten opzichte van de futuristische r&b van het ook alweer vijf jaar oude debuut LP1. Het van ijlheid bijna opstijgende Mary Magdalene (naamgeefster van deze plaat en vermoedelijke scharrel van Jezus) kruipt genadeloos onder je huid en de onverbiddelijke kwaadheid in Fallen Alien krijgt een bijna surrealistisch reliëf door omhooggepitchte koorstemmetjes. FKA Twigs hield qua productie en compositie de touwtjes stevig in handen, met hulp van topkrachten als Nicholas Jaar, Daniel Lopatin (Oneohtrix Point Never) en Skrillex. Die zette Holy Terrain in de grondverf, waarin rapper Future met fraaie autotune-stem stevige penseelstreken neerzet. Twigs’ eigen zang neemt hier even de omweg van een kinderliedje, een zeldzaam glimpje optimisme dat, samen met subtiele religieuze referenties, toch weer een blik op de weg omhoog biedt. Magdalene is werkelijk geen gemakkelijke plaat met hap-slik-weg-effect. Om er in Godsnaam toch maar greep op te krijgen, voelde ik me gedwongen om ‘m aan te slingeren en nog eens aan te slingeren, eindeloos vaak, tot zich uiteindelijk een prettige verslaving ontwikkelde. Wat FKA Twigs heeft moeten doormaken, gun je ook minder getalenteerden niet, maar bij haar was die ellende wel de humus voor een mateloos intrigerende plaat.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: FKA Twigs - Magdalene (album) | OOR