Fly. Binnenkort is de vogel gevlogen. Het altijd zo’n verrassend traject kiezende, breed lachende podiumdier dat dacht soms ook een straaljager te zijn. We hebben het over Peter te Bos (74). Onlangs verklaarde hij aan een afscheidstournee met Claw Boys Claw te beginnen. Hij viel er speciaal wat kilo’s voor af. Maar toch, de jaren gaan tellen en deze ontregelende kwajongen, geboren voor het podium, wil op een waardige manier afscheid nemen. Met grappen en grollen, en met sterke oude én nieuwe liedjes. Dat gaat lukken.
Ook met die van Fly is weinig mis. Luister maar eens naar openingstrack Quiet Girl: verrassende tekst, prachtige melodielijn, subtiel spel en geweldig mooi gezongen. Nee, het is geen So Mean, om een moshpit mee te bewerkstelligen, maar het is wel een van de vele knappe liedjes die aantonen dat Te Bos als crooner nog jaren meekan. Het goede nieuws: Te Bos blijft hierna wel gewoon platen maken en werken als grafisch ontwerper met een bite, want ook in die hoedanigheid is hij een kei.
Gelijk heeft hij. Met pensioen gaan is voor losers. En wie denkt dat Fly alleen zachtaardige lieve liedjes herbergt: niets is minder waar. I’ll Be Watching You en Speakerphone rocken als vanouds smerig. Medeoprichter John Cameron – dus ook al sinds 1983 actief in de band – kan er zijn gitaar onverminderd in laten scheuren. Ook de ritmesectie is er dankzij bassist Marcus Bruystens en drummer Jeroen Kleijn alweer jarenlang een om van te dromen, zowel in een uptempo, ongemeen groovende track als Head Of The Horse als in melodieus bloedmooie nummers als Daydream en Shadowlands.
Voor de productie klopte de band opnieuw aan bij Jan Schenk, die in 2013 Hammer al eens van het juiste geluidsdecor voorzag. Toch is Fly geen oude koek, of meer van hetzelfde in net weer een iets andere verpakking. Natuurlijk klinkt dit als het logische dertiende studioalbum van Claw Boys Claw, toch blijft er ook altijd ontwikkeling.
Te Bos vindt dat maar een raar woord, zo vertelde hij me ooit. ‘Journalisten als jij gebruiken dat maar al te graag in recensies. Net als een zin als: Peter wordt nu echt een zanger. Want daar mag ik dan weer op reageren met: een Sinatra zal ik nooit worden, maar ik ben blij dat ik niet zo zing als René Froger. Ontwikkeling is namelijk je enige bestaansrecht als artiest.’ En zo is het maar net. Nu al benieuwd waar hij – en/of Claw Boys Claw – over een paar jaar mee komt.
