album
indie

Foals

Everything Not Saved Will Be Lost - Part 2

WARNER

In de jaren zestig was het voor veel bands normaal om meer dan eens per jaar een album uit te brengen. Wat natuurlijk te maken had met dat er gewoon nog niet zoveel gedáán was, op popgebied, waardoor je als scheppend artiest zeeën van ruimte had voor creativiteit en avontuur, zonder gevaar voor plagiaat.

Anno nu, in het tijdperk waarin álles gedaan is (meerdere keren zelfs), bestaan trouwens nog steeds acts die steevast twee of drie platen per jaar uitbrengen. Ik noem een Guided By Voices, een Oh Sees, een Ty Segall. Maar die neigen dan allemaal weer naar zelfparodie. Het Britse Foals blijft, net als onlangs Big Thief (ook twee albums in een half jaar, hebben we een trendje?), keurig uit de buurt van zulke valkuilen. Althans, nog nét. Want afgezet tegen Everything Not Saved Will Be Lost – Part 1, verschenen in maart, bevat Part 2 feitelijk Meer Van Hetzelfde, maar dan minder opwindend. Op Part 1 werd hun signature sound – iets tussen arty indiepop en straffe punkfunk – moeiteloos naar een hoger plan getild en hoorden we bij vlagen de ritmische inventiviteit van Radiohead en de vroege Talking Heads terug. Op Part 2 nauwelijks. Oké, The Runner is een sterke binnenkomer, radiovriendelijk bovendien, maar meer dan generieke Foals-funkpop in een knappe commerciële jas is het niet. En het razende Black Bull mag dan lekker noisy en venijnig klinken, de heren lijken er vooral te willen zeggen: kijk eens, we kunnen óók lekker noisy en venijnig klinken! Wash Off, Like Lightning en Dreaming Of dan? Foals volgens het boekje, met bonuspunten voor Like Lightning omdat het zomaar een aardige outtake van Jack White had kunnen zijn (zoals Into The Surf er eentje van Coldplay kon zijn, verzin daar zelf een waardeoordeel bij). Nee, écht goed wordt het pas op ’t eind, notabene als de heren gas terug nemen. Het naar Led Zeppelin neigende 10,000 Ft. beukt, sleept, duwt, trekt en ontploft op indrukwekkende wijze en dat geldt ook voor het ambitieuze slotstuk Neptune, waarin dik tien minuten lang zó veel standaardsituaties uit de symfonische rock (inclusief David Gilmour-achtige gitaarsolo) door de Foals-mangel worden gehaald dat het weer leuk wordt. Waardoor de conclusie – het zat eraan te komen bij al die productiviteit – toch moet luiden dat Foals beter het beste van Part 1 en 2 had kunnen combineren tot één verpletterende eindlijstjesplaat.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

'Het virus is nog niet klaar met de popmuziek'
muziek in coronatijd

‘Het virus is nog niet klaar met de popmuziek’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in ...
Onze favoriete albums van de eerste helft 2020
special

Onze favoriete albums van de eerste helft 2020

2020 maakt er een modderboel van, maar hey, we zijn op de helft: 1 juli. Tijd voor ons traditionele ‘tussenstandje’ dus: de ...
Pearl Jam op Roskilde: ooggetuigen over de tragedie (2000)
het poparchief

Pearl Jam op Roskilde: ooggetuigen over de tragedie (2000)

30 juni 2000: de datum van een van de grootste tragedies uit de Europese festivalhistorie. Pearl Jam voor 50.000 man ...

Recensie: Foals - Everything Not Saved Will Be Lost - Part 2 (album) | OOR