Soms is een woord nodig waarvan je niet precies weet wat het betekent. Swagger in dit geval, en dan positief bedoeld. Het is lang geleden dat vijf Deense tieners in 2008 hun debuut maakten. Dat deden ze goed – met name op de tweede worp, Ploughing Into The Field Of Love – maar soms ook wat bedacht, wat ál te kunstacademie voor de vurigheid waar de liedjes mee gebracht werden. De balans is nu gevonden met een gitaarplaat die van oor tot oor doet grijnzen, zonder ook maar een mespuntje woede in te leveren.

Vanaf het moment dat het akkoordenschema uit de rommelige start van Ember opduikt is het eigenlijk genieten geblazen en lijken de liedjes elkaar opzij te beuken om aan bod te komen, alles gebracht met tegen arrogantie aanhangende zelfverzekerdheid en nonchalance. Ja, dit moet swagger zijn, dat gevoel dat me zo heerlijk doet denken aan de bandjes van de vroege jaren nul. Kinderen worden in Lifetime gewaarschuwd voor de ‘lifetime of beatings’ die ze te wachten staat, maar dat gaat dan wel onder begeleiding van wo-ho-ho’s. Het liefdesliedje neemt een centrale plaats in – zie singles Ember en Star bijvoorbeeld – en er zijn onvervalste springschema’s en dito snares, zoals in Holy Water. En de kunstige achtergrond horen we terug in de verfijning die vakkundig door de plaat geweven is – in een onverwachte fill, in een glockenspiel, in de strijkers in afsluiter True Blue. Met zo’n plaat komen we de zomer wel door.