Iedereen heeft het weleens meegemaakt. Je denkt iets zwaars op te rapen, maar het object blijkt juist vederlicht te zijn. Voor heel eventjes zijn je lijf en hersenen niet meer in sync en je verliest je evenwicht zonder te vallen, om vervolgens in de lach te schieten. De eerste keer dat je Tyler ‘Ballgame’ Perry hoort zingen, is vergelijkbaar met dat gevoel. Op de gemiddelde foto ziet deze bolvormige, behaarde Amerikaan eruit als een grizzly. Maar zodra je hem ziet bewegen en hoort zingen, ontdek je een troetelbeertje.

In de vorige OOR vertelde deze gevoelige kerel over zijn leven tot nu toe; een opeenvolging van teleurstellingen, onzekerheden en periodes van uitzichtloosheid en depressie, totdat het leven ineens, tegen alle verwachtingen in, toch leuk voor hem werd. Deze lange voorgeschiedenis maakte niet alleen dat hij zijn debuutplaat nu als laatbloeier uitbrengt, het zet ook de toon van zijn muziek.

Op For The First Time, Again combineert Perry de romantiek en melancholie van Roy Orbison – met wie hij een stemgeluid deelt – met de verrassend maffe pop van Paul McCartney, met wie hij eveneens een stemgeluid deelt. In het ene liedje (Goodbye My Love) zingt Perry met wonderschone uithalen over hoop en liefde terwijl er een warme traan over zijn zachte kaaklijn biggelt, om van het andere een refreinloze zee van zelfkastijding (Got A New Car) of een statement in heliumstemmetjes en doffe drums (Ooh) te maken. Erg mooi, erg leuk.