Eind 2023 kwamen de Rolling Stones voor het eerst in achttien jaar weer met een studioalbum, Hackney Diamonds. Een voortreffelijke plaat die je deed afvragen waarom ze dat al niet veel eerder hadden gedaan. Vonden de heren blijkbaar zelf ook, want relatief vlot is er nu de opvolger Foreign Tongues. Daarop nog één track met Charlie Watts (Hit Me In The Head) en twee uit de sessies voor Hackney Diamonds (In The Stars en Some Of Us). De overige elf werden begin dit jaar opgenomen. Niettemin is Foreign Tongues in veel opzichten het tweelingbroertje van Hackney Diamonds.
Opnieuw een afwisselend album waarop we veel bekende ingrediënten voorbij horen komen, maar dat dankzij de puntige productie en directe sound van Andrew Watt toch eigentijds aanvoelt. En waar we bij generatiegenoot Paul McCartney met samengeknepen billen luisteren of hij het allemaal wel haalt, zingt Mick Jagger nog altijd de sterren van de hemel. Dat Keith Richards door artrose is gedwongen een flinke stap terug te doen valt nauwelijks op, doordat Ron Wood met verve de honneurs waarneemt. Zijn soepele gitaarsolo’s tillen Ringing Hollow en Back In Your Life naar een hoger plan.
Een belangrijke ondersteunende rol is ook weggelegd voor Steve Winwood, die in veel nummers de piano en het Hammond-orgel voor zijn rekening neemt. Het album opent met Rough And Twisted, een nummer dat alles heeft waar de Stones om bekend staan: lekkere gitaarriff, een slidegitaar, een door de versterker vervormde mondharmonica, beukende drums en Jagger die zingt over Muddy Waters en de Mississippi. In de single In The Stars stelen de Stones de gitaarriff terug die Michael Jackson ooit in Black Or White van ze leende. Voor de videoclip transformeerden ze zichzelf met AI terug naar de jaren zeventig. Zo klinken ze ook.
Jealous Lover heeft falsetvocalen en neemt ons mee terug naar de discosoul van Emotional Rescue. Divine Intervention en Ringing Hollow borduren ook voort op eerder breiwerk, respectievelijk Hang Fire en Far Away Eyes, maar klinken lekker. Helemaal hier en nu is Mr. Charm, met een rapcouplet, aanstekelijk refrein en een heerlijk stampende beat. Richards heeft zijn solospot in Some Of Us, maar gelukkig springt Jagger daar vocaal af en toe even bij. Hij lijkt ook een stevige hand te hebben gehad in het geestige Side Effects (‘There’s a price to pay for everything you put in your veins’).
In Never Wanna Lose You mogen Robert Smith en Bruno Mars even opdraven, maar hun bijdragen zijn in de geluidsmix teruggebracht tot een homeopatische hoeveelheid. Paul McCartney is wel duidelijk hoorbaar: zijn soepele basspel geeft vaart aan het wat vormloze Covered In You.
Naar het eind toe biedt het album een paar aangename verrassingen. Allereerst Amy Winehouse’ You Know I’m No Good, ongetwijfeld voorgesteld door Jagger, die er met een mooie mondharmonica leven in blaast. Back In Your Life is een prachtige akoestische ballad in de geest van Wild Horses. Het eindstuk ervan citeert subtiel John Lennons Isolation. Of dat bewust is geweest, kun je je afvragen, maar het is heel mooi.
Duidelijk wel een keuze is het afsluitende akoestische bluesnummer, ditmaal Chuck Berry’s Beautiful Delilah. Daarmee benadrukken de Stones dat Foreign Tongues het tweelingbroertje van Hackney Diamonds is. De hoes is zo mogelijk nog lelijker dan de vorige, maar de muziek is weer even lekker.
