‘Can you guys please make gooner music again?’ Zo luidde de populairste comment onder de Instagrampost waarin Black Country, New Road z’n nieuwe album aankondigde. Even Googlen leert: gooners zijn pornoverslaafde mannen die zich dagen achter elkaar in hun rukbunkers opsluiten. Eh, juist. Blijkbaar zijn niet alle fans even blij met de nieuwe, lichtere weg die de Britse artrockers insloegen na het vertrek van zanger/songschrijver Isaac Wood.
Op Live At Bush Hall, de eerste collectie songs uit het post-Wood-tijdperk, maakten we al kennis met BCNR 2.0: lieflijker, met meer kamerpop en minder emopostrock. Nu is daar Forever Howlong, de langverwachte eerste studioplaat sinds Woods vertrek, waarop de band een nog iets geraffineerdere versie van z’n nieuwe zelf laat horen.
Eerst even de opstelling. De leadzang worden eerlijk verdeeld onder de drie vrouwelijke bandleden Tyler Hyde, May Kershaw en Georgia Ellery. En oké, tekstueel heeft de band hiermee wel een jasje of twee uitgedaan. ‘Life is good, because I feel understood / Do you too? / Please let me know / And now here comes the chorus’ – met dit soort rijmelarij zou Wood niet snel op de proppen komen. Gelukkig krijgen we er een schatkist aan muzikale rijkdom voor terug. Het instrumentarium is uitgebreid met klavecimbel en mandoline, de postpunk van weleer is definitief vervangen door sixtiespop, Beatles-invloeden, minstrelenfolk, barok en prog. En dat klinkt samen verrassend logisch. Naar BCNR-maatstaven dan.
De band verstopt momenten van klassieke schoonheid steevast achter een mist van goochelarij met maatsoorten, plotselinge wendingen en andere conservatoriumhoogstandjes. Het geeft de muziek iets ongrijpbaars, als een droom waarvan je de absurditeit pas beseft wanneer je ontwaakt. Luister maar naar de single Besties, die klinkt als een Beatles-nummer op een overslaande plaat. Of de titelsong, die na drie minuten aan ingewikkelde akkoordenwisselingen uitmondt in een engelachtige climax. Forever Howlong is een eigenwijs, intrigerend en soms magisch album. Maar bovenal hét bewijs dat Black Country, New Road bestaansrecht heeft. Ook zonder z’n getroebleerde leadzanger. Sorry gooners, ga maar weer naar Morrissey luisteren of zo.
