Je kunt aan de platen van Nouveau Vélo mooi horen in welke levensfase ze zich bevinden. Het titelloze debuutalbum uit 2014 staat vol nerveuze janglepop met een laagje gruis eroverheen. Op Reflections (2017) is de gruis eraf geveegd, maar de geldingsdrang even groot. De toonzetting van Bogland (2020) is wat donkerder en serieuzer. En nu is er Fruit, waarop de jachtige ritmes grotendeels verleden tijd zijn, en er in stemmige gitaarliedjes in midtempo beschouwend wordt gezongen over de levensthema’s van dertigers met jonge kinderen.

Zanger Rolf Hupkes heeft zijn drumwerk grotendeels overgedaan aan een drumcomputer, waardoor het Brabantse trio er weer een extra gitarist heeft bijgekregen. En dat hoor je, want het aan shoegaze en wave refererende gitaarbeeld is fraai. Door de combinatie met de (overigens niet opzichtige) drumcomputer denk je al snel aan Britse eighties-indie in Run For It en Unsent Letter, de enige songs die nog echt uptempo zijn. Friese indie – die van The Serenes – horen we terug in het melancholieke Hole In The Curtain, dat een breekbaar liedje koppelt aan een gelaagd galmend gitaargeluid. De langste stukken, One More Time en Abroad, bezweren je langzaam met bedwelmende melodieën en onverstoorbare krautritmes. Mooi hoe Nouveau Vélo op elke plaat herkenbaar en toch weer anders klinkt. Fruit is weer dik in orde, op naar de midlife crisis-plaat.