Skrillex heeft de code ontcijferd. Hoe schrijf je een album met niets meer dan builds en sloopkogel-drops waar wél een boodschap in zit? Door jezelf zowel als het onderwerp als het lijdend voorwerp op te werpen. Een trip down memory lane: door Skrillex, over Skrillex. Het album geldt als zijn laatst verschuldigde album bij Atlantic Records, waarna eindelijk zijn langgekoesterde wens van onafhankelijkheid in vervulling zal gaan.

Het lijkt alsof Sonny, de vriendelijkere voornaam van het fenomeen Skrillex, met wat traantjes in de ogen terugkijkt op zijn carrière tot nu toe. Zijn ganse repertoire steekt het hoofd om de hoek op Fuck U Skrillex You Think Ur Andy Warhol But Ur Not!! <3. We horen al op de eerste track Scary Monsters And Nice Sprites terug, zijn originele claim to fame uit 2010. Later horen we ook Rumble en zijn remix van Purple Lamborghini verpakt terugkomen. Het album is groots, lomp en bestaat uit tracks van telkens een minuut die samen trots uitstralen: een viering van zijn oeuvre, verpakt in ironie omdat het anders wel erg pronkerig wordt.

Het geordende kippenhok dat Fuck U Skrillex… is zit ook boordevol geeky humor. Dit door de klassieke lullepot van producer DJ Smokey: ‘This beat-drop has been seized by Atlantic Records, and has been replaced by silence’, ‘I heard that snare took two years to make’, ‘I have a severe depression’, enzovoort. De nerd-humor strekt nog verder met Ultra Intro, dat níet voorbijkwam tijdens zijn eerste optreden op Ultra Music Festival in tien jaar.

Fuck U Skrillex… is een continue mix van 34 extreem rauwe tracks in driekwartier, die humor bevat en Skrillex’ discografie eert. Je kunt op iedere mainstage je telefoon inpluggen, het album van begin tot eind aanzetten en het publiek zal geheid aan je voeten liggen. Het is het EDM-schrikbeeld van de conservatieve luisteraar, maar de heilige graal voor ieder die al minstens een decennium Skrillex-enthousiasteling is.