Het is niet eenvoudig om anno 2025 met een opzwepende rockplaat op de proppen te komen. Toch lukt het Geese – spoiler – nu al drie keer achter elkaar, de bewonderenswaardige soloplaat van Cameron Winter vorig jaar meegerekend. De neurotische en totaal van de pot gerukte Talking Heads go countryrock is vervangen door, wel, iets minder countryrock en iets meer jamband, maar dan nog steeds met de energie en controle van een stuiterbal. Iets minder achtbaan, iets meer grooves, maar nog altijd fascinerend.

Vanaf de vuige uitspattingen in opener Trinidad tot de zes minuten durende chaos van slotstuk Long Island City Here We Come, dat steeds verder uiteen lijkt te vallen onder een stampend ritme. Ideeën vermengd met de onuitstaanbare branie van een jonge hond voor een band vol jonge honden die lijken te denken dat ze het buskruit zelf hebben uitgevonden en dat klopt niet helemaal, maar het gaat wel heel hard, dus wat zou het.

Ook jonge honderig: pijnlijke emoties afwisselen met onbegrijpelijke flauwekul en ons dan laten raden wat er wordt bedoeld, zoals in 100 Horses en, nou ja, bijna overal. Bij tijd en wijle halen ze je het bloed onder de nagels vandaan, maar het is ook gewoon genieten van de mengeling van rock, jazz, country en soms ineens een echt mooi liedje. Wervelt voort, zou ik zeggen, en overrompel ons.