Spoon uit Austin, Texas is zo’n band die om onverklaarbare redenen nooit echt stof heeft doen opwaaien. Of misschien is het wél verklaarbaar. Want de band van zanger/componist Britt Daniel en drummer Jim Eno (de overige bandleden wisselen per plaat) maakt een beetje moeilijk te plaatsen muziek.
Het begon in 1996 met Telephono, een aan Sonic Youth, Pavement en Pixies refererende plaat waar we met gerust hart het stempel indierock op konden zetten. Sindsdien heeft de band zich ontwikkeld in een onduidelijke richting. Spoon schurkt tegen de mainstream aan, zonder het echt te zijn. Britt Daniel is een niet te onderschatten songschrijver, maar zijn liedjes doen net zoveel denken aan Pavement als aan Dave Matthews, opener The Beast And Dragon, Adored is daarvan een schoolvoorbeeld.
Gimme Fiction is inmiddels de vijfde volwaardige Spoon-cd en je moet er de tijd voor nemen. Maar dan gaat ie ook groeien. En horen we hoe spannend en inventief de plaat eigenlijk is. En divers. De funky single I Turn My Camera On heeft een verslavende werking, het zinderende My Mathematical Mind maakt het wachten op de nieuwe dEUS een stuk draaglijker. Daartegenover staat dan weer de licht freaky countryrock van Sister Jack. De gekte en pracht van Spoon openbaart zich pas na vele luisterbeurten. Maar of Gimme Fiction Spoon eindelijk groot gaat maken? Ik waag het te betwijfelen.
