‘I don’t trust anyone and that’s why I had to write this myself’, meldt Ezra Furman in de persmail van haar nieuwste plaat, die volgens haar twaalf songs bevat over ‘het compleet verliezen van alle controle, zij het door zwakte, ziekte, mystiek, BDSM, een gebroken hart of gewoon door te leven in een zieke samenleving met je ogen open’. Krachtige aankondiging, ijzersterk thema en gelukkig stelt de uitwerking niet teleur.

Furman is een allround muzikant in hart en nieren, die al jarenlange ervaring heeft in meerdere in de vergetelheid geraakte rammelbandjes. Dat ijzersterke thema is zodoende wel aanwezig in de songteksten, maar zit ‘m vooral in het musiceren van de 38-jarige Amerikaanse. De ervaring, de souplesse en vooral het ongecontroleerde speelplezier druipt van Goodbye Small Head. Want wat gaat Furman heerlijk los in deze bomvolle liedjes, die stuk voor stuk prachtig zijn uitgegroeid, uitgedijd en uitgewaaierd vanuit hun indierock-voedingsbodem. De zangeres grunt, hijgt, jammert en krijst, laat haar gitaar grommen, piepen en bandensporen trekken en weet zelfs van liedjes die in de basis klein en laagdrempelig zijn – zoals hoogtepunt Jump Out – iets te maken wat vlamt. Heerlijke plaat.