GRIP van Jonathan Wise alias serpentwithfeet – nergens te vinden in de jaarlijstjes was ie. Zo gaat dat vaak met platen die in januari verschijnen en niet breder worden opgepakt dan door een paar enthousiaste recensenten. Desalniettemin was het een van de beste albums van 2024. Een r&b-plaat die, zoals ik destijds optekende, qua sfeer van sensuele pillow talk naar late nite at the Spijkerbar ging. Op GRIP ontwikkelde serpentwithfeet de sound van zijn gay gospel-debuut DEACON – ook al zo’n meesterwerk – tot iets wat nog unieker klonk.

Aangezien de muziekwereld klaarblijkelijk niet heeft opgelet, is een officieel vervolg noodzakelijk. Met GRIP SEQUEL laat serpentwithfeet horen dat er meer in het vat zat. De tweede reis door zijn homo-erotische droomwereld is kalmer dan de eerste, maar nog steeds bloedmooi en opwindend. De plaat opent meteen met een hoogtepunt: de dampende slowjam Beg Quietly. ‘I know you say you want me to bleed: we can arrange that’, zingt Wise heel gevoelig, subtiel ieder taboe over pijnlijke seks doorbrekend. Zijn veelzijdige stem zweeft over een betoverende soundscape, terwijl bliepjes en synthmotiefjes achterin de mix de indruk van vogels tijdens zonsopkomst wekken. In iedere volgende song onderzoekt Wise seksuele thema’s als verlangen, experiment en connectie op schitterende manieren én vanuit perspectieven die niet vaak aan bod komen in de popmuziek. Kortom, draai GRIP SEQUEL, zet ‘m in je jaarlijst en lijst de prachtige albumhoes in.