Twee instrumentale platen uit 2023, Five Easy Hot Dogs en het negen (!) uur durende One Wayne G, waren de laatste wapenfeiten van Mac DeMarco. Geruchten circuleerden dat hij ermee zou stoppen, maar het bloed van de eigengereide Canadees kruipt toch waar het niet gaan kan.

Op Guitar zingt hij weer en grijpt hij terug op zijn vroege werk, zonder synths en met een lichte off kilter akoestische gitaar als basis. Het tempo is consequent laag. Maar het zijn de melodieuze zanglijnen die voor variatie zorgen in de folky lo-fi liedjes. Phantom, Nightmare, Rooster en Sweeter – met een fraaie tweede stem in het refrein – ontroeren in hun eenvoud. Net als de simpele elektrische gitaarsolo die lichtjes aan de Stones refereert in Rock And Roll. Met het klimmen der jaren komt DeMarco, die al langere tijd droog staat, in rustiger vaarwater. In Home zingt hij: ‘These days I’d much rather be on my own / No more walking these streets / That I once called my home.’ En in Nothing At All: ‘Feel like crying / With all your cures up on the shelf / You’ve no control now.’ Zonder drank of andere geestverruimende middelen komt alles harder binnen. Muzikaal doet hij op het relaxed klinkende Guitar zijn reputatie als slackerrocker eer aan, maar tegelijkertijd is het zijn meest introspectieve album. Dat is een uitstekende combinatie.