Als Glenfiddich een stem had, klonk die als Aidan Moffat: Schots parlando, gerijpt als een goede whisky. Dertig jaar geleden debuteerde Arab Strap, toen nog twintigers, met The Week Never Starts Round Here. Wie die plaat erbij pakt, hoort spaarzame drums, minimale gitaarpartijen en een jongensachtige stem die praatzingt over dronken nachten vol seks en afwijzing.
Moffats baard werd grijzer, zijn stem lager, terwijl Malcolm Middleton het uitgangspunt steeds verder oprekte met strijkers, blazers en toetsen. Toch klinkt Half-Told Tales – hun negende studioalbum – minder massief dan zijn voorganger. Het zware fundament van lage tonen waarmee I’m Totally Fine With It – Don’t Give A Fuck Anymore aftrapte, is goeddeels weg. Moffats teksten blijven onverminderd raak.
In Under Offer bezoekt hij na jaren zijn ouderlijk huis: ‘All destroyed by bad taste and disrespect / It’s like they sanded away its soul.’ Oorlog, desinformatie, mentale uitputting en politieke polarisatie trekken voorbij, en ook Trump ontsnapt uiteraard niet: ‘The grifter king of the manosphere was all over the news again / Aye / He’s a prick.’
Door zijn Schotse dictie zijn de songs gifts that keep on giving: hoe vaker je luistert, hoe meer woorden op hun plek vallen. I’m Totally Fine With It drukte je ruggelings tegen de muur. Half-Told Tales danst wat soepeler door het glas, maar de afdronk is evengoed subliem.
