Door de week leken het ideale schoonzonen, in het weekend hingen ze graag het beest uit. Vooral op podia waar ze hun explosieve garagerock op mochten loslaten. Na twee succesvolle albums vol harde, ook voor de radio geschikte culthits en zes jaar bijna continu rondtollen van club naar festival, was er adempauze. Het kan niet altijd feest zijn.

I’m Tired was het eerste, iets minder catchy maar wel dieper gravende gevolg ervan. De mokerslag kwam aan. Nu volgen er songs over gegijzeld worden door de waan van alledag, altijd bereikbaar moeten zijn, worstelen met idiotie op sociale media en dat dat inbreuk pleegt op dierbare vriendschappen. Hallo, dat was niet de bedoeling. Dus moest het anders, ook muzikaal. Producer David McCracken (Florence + The Machine, Pip Blom, Sports Team) bleek de juiste kracht voor een nieuw geluid, Londen was net ver genoeg van het Vlaamse Melsele om ongestoord aan meer dynamiek en diepgang te werken. Niet alles is anders, alleen frisser en minstens zo effectief qua koortjes, melodieën, boodschap en headbang-gehalte. Goed voor nieuwe wilde dansfeestjes en moshpits vóór dat podium. Want Jezus, wat grooven tracks als Do My Thing en Death Chair opnieuw strak en onverbiddelijk.