Met een nieuwe wereldwijde exploitatiedeal met concertpromotor Live Nation in de knip gaat Madonna er weer vol tegenaan. Kosten noch moeite zijn gespaard om een succes te maken van Hard Candy. Waar ze op haar vorige platen het technische kluswerk nog liet doen door Europese danceproducers als William Orbit, Mirwais en Stuart Price werden deze keer de groten uit de Amerikaanse pop ingeschakeld. Op Hard Candy tekenen The Neptunes voor zeven liedjes en Timbaland en Justin Timberlake voor vijf. Met recht een all star- en state-of-the-art-bezetting. Met zulke hulptroepen is het onvermijdelijk dat het album klinkt als een staalkaart van wat er op dit moment allemaal mogelijk is met computerbeats en synthesizerpads en -basslines.
De productieteams bieden behoorlijk tegen elkaar op, waarbij de huismerken (schaarsgeklede beats bij The Neptunes en putdiepe bassen bij Timbaland) volop worden uitgevent. De kracht van Madonna is altijd geweest dat ze verse beats en sounds uit de dance verwerkt in lekkere liedjes. Een publiek geheim is dat ze daarbij zelf een behoorlijke hand heeft in het schrijfproces. Je hoort het hier aan opener Candy Store, die is opgebouwd uit melodielijntjes die we allemaal wel eens eerder van haar hebben gehoord. Ook op andere plekken schiet de inspiratie soms wat tekort.
De single 4 Minutes met Justin Timberlake mag dan heel urgent klinken, uiteindelijk is hij eerder interessant dan goed. Hetzelfde kan gezegd worden van Madonna’s duet met Kanye West, Beat Goes On. Daartegenover staan Give It 2 Me, Miles Away en She’s Not Me, onweerstaanbare liedjes die meteen in het gehoor springen. Op sommige van haar tien voorgaande albums scoorde Madonna hoger. Vooral Ray Of Light en Music hadden een hoger soortelijk gewicht. Maar die paar snoepjes die ze deze keer in haar hand heeft, zijn voldoende om weer een momentum op te bouwen als ze straks in september naar Nederland komt. En afgaande op het SM-pakje waarin ze zich ditmaal heeft gehesen, gaat ze ons er dan flink van langs geven.
