Wie op 30 april en 1 mei met z’n ogen knipperde, heeft ze gemist: een van de leukste nieuwe Britpopbands van het moment. Op die dagen stond het Londense vijftal French Dogs in het kleine zaaltje van het Leidse Nobel en – voor een pakweg tienkoppig publiek – de Amsterdamse platenzaak Concerto.

Maar erop vertrouwend dat debuutalbum Here’s To Pretending braaf z’n werk doet (en zanger Ben Spencer z’n Liam Gallagher-pose afleert), gaan we het vervolgtraject alvast goedgemutst met potlood uittekenen: Left Of The Dial, London Calling, clubtourtje, voorprogramma Grote Britse Band in Grote Bijlmerhal, goedkeuringsstempel van een Gallagher-broer, alle zomerfestivals van 2027, dikke Europese headlinetour, eeuwige roem. En zo niet, dan overleven ze vast ook wel, want ik weet weliswaar niks van de Franse bulldog, maar ik stel me zo voor dat het een bijtertje is. Enfin, Britpop dus. Jawel, het wordt nog gemaakt en goed ook.

In French Dogs komt iets van de morsigheid van The Libertines samen met het gevoel voor gouden melodieën van pakweg DMA’s, afgetopt met een fijne dosis bravoure – nee, we gaan er niet opnieuw een Gallagher bijhalen – en precies genoeg punky edginess, terwijl Spencer zingt over spijt, hoop, liefde, troost en filmscènes. Voor de beste eerste indruk draai je het glorieuze Treasure en wie wil horen hoe je de riff van Anarchy In The UK subtiel nieuw leven inblaast, zet Flicked From Brick Lane op. Here’s to the future. ERIK VAN DEN BERG