Er zijn creatieve geesten die zo’n hoge output hebben dat de kwaliteit daar nog wel eens onder wil lijden. Fulco Ottervanger behoort zeker niet tot die categorie. De Belgisch-Nederlandse muzikant is onderdeel van vele projecten die elk een eigen signatuur hebben en immer weten te boeien. Al vijftien jaar is hij lid van het jazztrio De Beren Gieren, later werd hij daarnaast de helft van het duo BeraadGeslagen, onderdeel van het kwartet Stadt en sinds vijf jaar maakt hij solo muziek als Fulco.

Het Vermoeden is zijn tweede langspeler, waarvan de liedjes raakvlakken hebben met de al even eigenzinnige Lucky Fonz III en Spinvis. Ottervanger maakt miniatuurtjes die niet zijn te vangen in één genre, maar wel toegankelijk klinken. Soms zijn observaties het vertrekpunt (Wonderkind, Moeilijke Man), soms zijn ze persoonlijk van aard, zoals het vrolijke, uptempo Grote Broer en Doortocht (Ulm). Dat is een warm en nostalgisch nummer, waarin trillende synths een mooi contrast vormen met strijkers en een geruststellend tokkelende akoestische gitaar. Melancholie zit er ook in het met slechts zang en een paar synthlijntjes klein gehouden Sazienka Dut en in de afsluiter Lang Vergeten Lied, dat een weemoedig vrouwenkoortje heeft en een mooi uitwaaierend gitaaroutro. Het Vermoeden is een heerlijk album dat beurtelings verwondert, ontroert en zorgt voor een glimlach.