De voormalige angry young man Joe Jackson is inmiddels 71. Zoals bezoekers van zijn concerten weten is hij muzikaal nog altijd in vorm en schuwt hij het avontuur niet. Zo was zijn vorige album What A Racket! een studie naar de music hall-traditie in de jaren twintig van de vorige eeuw. Voor zijn 22ste album Hope And Fury blijft Jackson dichter bij huis.
In wat hij zelf ‘my own mainstream’ noemt, gaat hij samen met bassist Graham Maby en een club jongere begeleiders terug naar de new wave en latinpop waarmee hij in de jaren tachtig furore maakte. En net als toen neemt hij daarbij geen blad voor de mind. ‘Hello cruel world, I’m not going away so I might as well have my say’, zingt hij in I’m Not Sorry. Zo kennen we hem weer, ben je dan geneigd te zeggen. Toch voelt Hope And Fury nergens als een herhalingsoefening. Songs als de verrassend energieke en aanstekelijke opener Welcome To Burning-By-Sea, de single Fabulous People, de sixtiespop in Do Do Do en de afsluitende ballad See You In September hadden kwalitatief zo op succesalbums als Look Sharp!, Night And Day en Laughter And Lust kunnen staan en zullen bij de vijf concerten die hij later dit jaar in ons land komt geven zeker niet voelen als wachten op de oude hits. Joe Jackson is niet terug, hij is er nog. In volle glorie.
