Latex broeken, zweterige lichamen die op onnavolgbare nineties-electroclash langs of in elkaar moeten glijden, een homo-erotische zucht in je oor waardoor je niet weet of je heel hard moet rennen of het maar gewoon moet laten gebeuren – Tiga’s recept blijkt op Hotlife hardnekkig onaangepast. Is Tiga ondertussen dan al retro-cool? De Canadese dwarsligger is inmiddels de 50 gepasseerd, maar duikt met Hotlife juist nog een paar uurtjes dieper de nacht in.

Hij laat de typerende catchy hooks van tracks als You Gonna Want Me (2005) grotendeels achterwege en werpt zich ditmaal op als een soort opgegeilde yoga-instructeur. Zelfspot is Tiga nooit vreemd geweest, maar het vraagteken boven Hotlife luidt: wat moeten we met die dolletjes aan? Gekkigheid als Lollipop, Sexless Pornographic Losers of Hot Wife (met Boys Noize) is leuk bedacht, maar dient geen enkel doel: het is goed geproduceerde meligheid. Tussen al die ruis schuilt in Iamwhatiam best een luisterbare single en in Cherry een prima wapen voor de nacht. Juist nu acts al Fcukers – ook aanwezig op de plaat – dit vergeten stijltje terug in de mode brengen, verzuimt Tiga dat uit te buiten, al krijg ik niet het idee dat ie überhaupt de ambitie had om voor commercieel succes te gaan. Hotlife is niet geschikt voor de streamingdiensten, ook niet echt voor de club, maar is wél perfect voor een verdwaalde afterparty.