Het is bijna jaloersmakend om te zien hoe ogenschijnlijk argeloos de bandleden van All Them Witches op het podium staan. Lonkend naar het publiek en amper kijkend naar hun gitaarhalzen gieten ze hun zompige bluesrock de zaal in, als een trage moerasrivier van tonen.

Het kabbelt allemaal prachtig door, al wordt er wel op gelet dat de muzikale swamp boat nooit over zijn toeren gaat: de vijfde versnelling wordt nooit helemaal benut. Het typeert de lankmoedigheid waarmee ze hun muziek benaderen. Alsof het toevallig uit hun vingers komt. Saaiheid ligt dan op de loer, maar die weet het viertal goed te omzeilen. House Of Mirrors is als muzikaal drijfzand: je hebt het amper door, maar je zakt steeds verder het universum van All Them Witches in. Hun zevende album broeit zonder dat er grote gebaren aan te pas komen. De plaat eindigt dan ook met Saturn Song, zonder episch eind of daverend slotakkoord. Gewoon, een laatste nummer dat ook in het midden had kunnen staan. En ondertussen heb je je geen moment verveeld. Ook dat is een kracht.