Kun je het een negentienjarige hiphopfan kwalijk nemen dat hij of zij Public Enemy niet kent? In hun geboortejaar kwam It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back uit, toen hun hiphop-oren opengingen werden Biggie en Tupac net neergeknald, dus dan is het wel duidelijk waar ze sindsdien naar luisteren. Misschien zijn ze met enig graven tot NWA gekomen, maar Public Enemy? De groep rond Chuck D heeft de laatste tien jaar geen noemenswaardig album meer uitgebracht om de aandacht van de jeugd mee te vangen en de plaat die twintig jaar na debuut Yo! Bum Rush The Show wordt uitgebracht, brengt daar geen verandering in.

Zoals gewoonlijk staan er wat aardige nummers op, zoals Harder Than You Think en How You Sell Soul To A Soulless People Who Sold Their Soul?, maar de missers zijn helaas weer talrijker. De beschuldigende vinger mag gewezen worden naar producer Gary G-Wiz en malle eppie Flavor Flav. Typerend voor de flops is Sex, Drugs & Violence. De droomcombinatie Chuck D en KRS-One wordt opgezadeld met een raar kinderkoortje en Flav gaat er ook nog eens onnodig doorheen staan kwebbelen. De solonummers van Flavor verderop zijn nog droeviger. Maar toch, af en toe breekt de glans van Chuck D’s talent weer door en dat maakt de onkunde om hem heen alleen maar schrijnender. Hij zegt het zelf al op Can You Hear Me Now: ‘to hell with history, you don’t even know my name.’ ALEX VAN DER HULST