Vier maanden na Love Is Not Enough is er ineens weer een nieuwe Converge: Hum Of Hurt. Zo heb je jaren niks, zo heb je twee platen in hetzelfde jaar. Heeft Converge dan zoveel te vertellen? Ja en nee. Thematisch zijn de albums aan elkaar verwant. Frontman Jacob Bannon schreeuwt opnieuw over de menselijke conditie en de aftakeling daarvan. Waarom het twee platen zijn geworden, wordt ook duidelijk: Love Is Not Enough leunde meer op de metal uit metalcore, terwijl Hum Of Hurt het core-gedeelte omarmt.

In Doom In Bloom bijvoorbeeld: de track laat zich niet vangen in één tempo of sfeer, maar schuurt constant tussen dreiging en catharsis. Net wanneer je denkt dat het even stilvalt, explodeert het twee keer zo hard. Het zes minuten durende Dream Debris is voor driekwart een soort noiserock, een dreampop-achtige pastiche, om tegen het einde te ontbranden. Die afwisseling doet de plaat goed en geeft je meer adempauzes dan z’n voorganger. De titeltrack, tegen het einde, vat het geheel goed samen: nog rauwer dan de eerste plaat van dit jaar, maar met meer afwisseling, met zelfs flarden melodieuze hardcore en de eerder genoemde noiserock. Hum Of Hurt voelt geen seconde als een tussendoortje, dit is een beuker van een album, dat wel iets minder hard je hersenpan binnenkomt dan z’n voorganger. Je moet zelf maar bepalen of dat positief of negatief is.