Ik heb Willem Smit heel hoog zitten. Als kind al. Dat wil zeggen, toen hij nog soort-van-kind was, in het bandje Palio Superspeed Donkey. Later nog hoger trouwens, toen hij met Canshaker Pi in 2018 bijna de plaat van het jaar maakte. Zijn eerdere werk zie ik met terugwerkende kracht nog altijd niet als jeugdzonden, maar als iets noodzakelijks om te kunnen komen tot waarmee hij in Personal Trainer uitpakt.
Smit is iemand die overal over nadenkt, vooral over zaken als hoe het toch komt wat hij allemaal maakt en wat daarvan te denken. Ik las de bio die hij schreef bij dit album, om journalisten een beetje houvast te geven. Meestal lees ik ze niet. Die van Smit wel. Had ik niet moeten doen. Nu zou ik iets beter moeten snappen wat zich zoal afspeelt in die bovenkamer van hem, begrijpen welke tv-serie of film hij zag voor hij dat creatieve brein in gang zette. Ook hoe hij voor dit derde album bewust voor andere schrijf- en opnametechnieken koos en waarom sommige songs daarom zo heerlijk anders klinken.
Mijn hoofd kon dat niet aan. Teveel info. Ik wil gewoon naar die speeltuin vol muzikanten, die vergaarbak genaamd Personal Trainer kunnen luisteren en er onbezonnen van kunnen genieten. Ik wil mijn bewondering uiten over het verrassingsgevoel dat deze band steeds opnieuw teweegbrengt. Denken: hé, wat doen al die muzikanten hier nu weer? Waarom komen daar ineens blazers of een viool tevoorschijn? En hé, ze kiezen hier wel veel vaker voor de akoestische gitaar, en dat is eigenlijk wel zo lekker. Ik wil gewoon naar die teksten luisteren, beetje puzzelen, en er dan geen reet van snappen of er verkeerde conclusies aan kunnen verbinden.
Want verdomme, wat een meesterlijk album is dit Human Assholes geworden. Wat wordt er sterk gemusiceerd, wat blijft het ondanks alles heerlijk speels en wat is het grappig dat de naam Willem even voorbijkomt in dat heerlijk zonnig klinkende Hole én in de titel van Barely Guillaume – in het Frans weliswaar. Wat is het bovendien fijn om al die heerlijk afwijkende ritmiek te horen in het meezingbare Moping, dat de band met Tyres Skid ook gewoon een pure popsong over liefdesverdriet opnam en Smit mij soms toch weer aan die andere geniale band – ja, Pavement – doet denken, qua vibe. Helemaal niet erg.
Uit die godvergeten bio is blijven hangen dat hij de nummers nu schreef in een fysieke ruimte met de rest van de band, in plaats van knippend en plakkend achter een computerschermpje. Dat het daardoor warmer en organischer werd. Maar ik had het niet hoeven weten om vol bewondering te kunnen schrijven dat Personal Trainer hier een next level aantikt. Wereldplaat van een wereldband.
