album
Pop

GORILLAZ

Humanz

PARLOPHONE/WARNER

Bijna iedere vrije minuut die ik tegenwoordig kan vinden, steek ik in The Legend Of Zelda: Breath Of The Wild, een gigantische open world videogame van Nintendo. Veel gamers spelen liever Call Of Duty, maar met dat soort realistische simulaties heb ik weinig. Ik verlies mijzelf liever in fantasiewerelden- en . . .

2-D, Noodle, Russel en Murdoc zijn getekende figuren, wier avonturen zich een album geleden nog afspeelden op een fantasielocatie: Plastic Beach. Natuurlijk werd die locatie wel geïnspireerd door échte zaken, namelijk wereldproblemen als milieuvervuiling en overpopulatie. Maar dat gebeurde subtiel. Middels de unieke sound en sfeer van onvergetelijke songs als Empire Ants en On Melancholy Hill werd een fictieve wereld geschapen die tot de verbeelding sprak, en die zodoende een mooie escape bood van de realiteit. Op Humanz, de langverwachte vierde Gorillaz-studioplaat (tussendoortje The Fall negeren we), is dit amper het geval. Er staan maar een paar nummers op die buiten de werkelijkheid leven en de magie van het onwerkelijke vatten. Andromeda, een spacey synthpopliedje dat zich duidelijk afspeelt in een of andere futuristische nachtclub, is zo’n nummer. En ook Strobelite, een geweldige house-, disco- en soulhybride met een glansrol voor Peven Everett, klinkt als een droom. Het zijn hoogtepunten op een plaat die in zijn geheel tegenvalt, omdat zowel de unieke sfeer als de fantasie van eerder werk ontbreekt. Dat komt ten eerste door de toegenomen rol van grote gastartiesten, die een hoop showtime van 2-D wegsnoepen. Daarnaast wordt er door dit bonte collectief weinig eigen wereld meer geschapen. De meeste nummers gaan overduidelijk over de realiteit en de muziek matcht met dat realistische thema (veel harde raps, huilende soul en kille electro). Vince Staples viert de lonkende Apocalyps in opener Ascension. Benjamin Clementine preekt over het bouwen van muren in Hallelujah Money. Mopperkonten Jehnny Beth (Savages) en Noel Gallagher zingen over de noodzaak van liefde en hoop in afsluiter We Got The Power. Treffende nummers, dat wel. Maar geef mij maar het Gorillaz dat zich minder duidelijk bezighield met de echte wereld, en meer met het schetsen van hun eigen universum.

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Gratis vinyl bij een abonnement op <span class="oor">OOR</span> (vanaf 34 euro)!
abo-actie

Gratis vinyl bij een abonnement op OOR (vanaf 34 euro)!

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Arcade ...
'Keith! Ronnie!' Parlevinken bij de Stones in Amsterdam
achtergrond
the rolling stones

‘Keith! Ronnie!’ Parlevinken bij de Stones in Amsterdam

Drie weken lang streken The Rolling Stones neer in A'dam. Wie oplette, of mazzel had, kon een glimp opvangen van ...
Andy Fletcher was 'de normale man' van Depeche Mode
in memoriam
depeche mode

Andy Fletcher was ‘de normale man’ van Depeche Mode

Depeche Mode-toetsenist Andy Fletcher is op 60-jarige leeftijd overleden. Dat meldt de band op Twitter. Hij zou een natuurlijke dood ...

Recensie: GORILLAZ - Humanz (album) | OOR