The end is near voor The Weeknd, aldus Abel Tesfaye. Gevoel voor drama is de Canadese superster sinds het succes van After Hours niet vreemd. Overal ter wereld verschenen aanplakborden voorzien van die cryptische tekst, verwijzend naar Tesfaye’s eerdere albums. Hurry Up Tomorrow – met 84 minuten een album van grootse proporties – is de hekkensluiter van zijn tweede trilogie. Met een net zo indrukwekkende gastenlijst.

Stargirl Lana Del Rey doet mee in het dramatische The Abyss en Playboi Carti voegt een flinke scheut sleaze toe aan Timeless. Verder is er Braziliaanse funk à la Anitta in São Paulo, met lyrics die weinig aan de verbeelding overlaten. ‘Kill me softly like you want me euthanized.’ Eén probleem: we hebben dit al eerder – en beter – van The Weeknd gehoord. Hurry Up Tomorrow presenteert hem nog steeds eenzaam en verlaten in zijn afbrokkelende villa in Los Angeles, gevangen in een eindeloze cyclus van roem en verslavingen. Epische uitschieters zijn er zeker, zoals Baptized In Fear en Open Hearts, die laatste geproduceerd met een vleugje Swedish House Mafia in het achterhoofd. Maar The Weeknd gaat er niet bepaald met een knal uit. Rest ons nog de hoop dat als Tesfaye terugkomt (ongetwijfeld), hij dat met nieuwe, frisse ideeën doet.