‘Woorden zijn als kots: je kunt ze niet meer inslikken.’ Het is een van mijn moeders rake typeringen om het leven te duiden. En hoewel ze er zelf niet meer is, legt ze de kern van het elfde album van de indierockveteranen uit Washington feilloos bloot. I Built You A Tower gaat over een maximaal verzuurde relatie waarin woorden escaleren en als hardnekkige spoken blijven rondwaren. ‘Words are sharpened like axes / All she heard was the sound of slamming doors.’
Sinds Death Cab For Cutie in 2003 zijn kroonstuk afleverde, vervielen hun albums tot keurig afgestelde indierock en lezen de OOR-recensies als een wisselvallige grafiek waarbij elke nieuwe plaat genadeloos langs de Transatlanticism-lat wordt gelegd. Daar gaat nu resoluut een streep door. I Built You A Tower trekt je lijnrecht het moeras in. Bijgestaan door producer John Congleton, meester van emotionele escalatie, en door – voor DCFC-standaarden – ongekend gehaaide gitaren rijt Ben Gibbards androgyne tenor het relationele puin open. De zanger grijpt naar de fles, slaapt niet en geeft zichzelf elke ochtend een peptalk om de zoveelste loopgravenoorlog te kunnen doorstaan. Zijn teksten schrappen elke omweg: ‘I’m too tired to talk / I’m too tired to end the war / And I can’t seem to hold it together / Anymore. ’ Iedereen die in een ontspoorde relatie zit, hoort zichzelf erin terug. Dit album heelt niets en houdt de wond open. Transatlanticism staat er nog. I Built You A Tower is het nieuwe nulpunt.
Word lid van OOR en ontvang I Built You A Tower op vinyl als welkomstgeschenk. Kijk hier voor de actie.
