In 2012 was daar plots het debuut Boys & Girls van het uit Athens, Alabama afkomstige kwartet Alabama Shakes. Een paar jaar lang deden ze ook de grond schudden onder de voeten van mensen die openstonden voor een mix van soul, oude blues, gospel, r&b, southern rock, garagerock en rock & roll. Het uithangbord van de band, zangeres Brittany Howard, had daar destijds een simpele verklaring voor: ‘We verpakken Memphis-songs op een garagerock-achtige manier. We houden van soul, maar zijn veel meer dan de zoveelste klassieke rhythm & blues-band.’
Ook opvolger Sound & Color (2015) werd warm onthaald, maar drie intensieve tourjaren verder verdween de band weer even snel als ze waren opgekomen van het toneel. De belangrijkste reden: Howard ging solo, maar ook gitarist Heath Fogg maakte een album onder de naam Sun On Shade. Slechter was het nieuws dat drummer Steve Johnson gearresteerd werd voor – en schuldig bevonden werd aan – huiselijk geweld en bovendien verdacht werd van kindermisbruik.
Heel vreemd is het dus niet dat bij de reünie in december 2024 slechts bassist Zac Cockrell zich bij Howard en Fogg aansloot. Net als bij hun eerste twee albums werd er voor studio’s in Nashville gekozen om de allesbehalve als zwarte soul klinkende songs vast te leggen. De sound is bij vlagen rauw en psychedelisch. Gelaagd en gewaagd, zoals ook Howards tweede soloalbum What Now dankzij de Canadese producer Shawn Everett min of meer klonk. Die laatste laat zich hier opnieuw van zijn meest eigengereide kant zien.
Weinig liedjes beklijven meteen, maar I Must Be Dreaming zal voor de volhouders opnieuw een groeidiamant van jewelste blijken. Het klankpalet gaat breed en is uitgebreid met onder meer klavecimbel en sitar, plus een aantal bijzondere vocale arrangementen. Howard ontkomt er in haar teksten niet aan te constateren dat steeds meer invloedrijke mensen op deze wereld gek geworden zijn. Toch is de albumtitel gebaseerd op iets positiefs. Laten we het ingetogen optimisme noemen, want de jongere generatie biedt haar hoop, omdat die door politieke leugens heen blijkt te kunnen kijken.
Het is een kwestie van weigeren de hoop op te geven. De titelsong mogen we daarom zien als een oproep om te streven naar een maatschappij waar solidariteit en collectieve zorg weer hoogtij vieren.
