Iets wringt op het tweede album van Sophie Jamieson, al is het niet meteen duidelijk wat. De liedjes zijn soms net zo klein als op haar debuut, maar soms ook slepend en weids als de lucht op de hoes. Haar stem is het zéker niet, dat is de hoofdattractie. Prachtig, diep, doorleefd.

Het is die stem die de plaat vooruit trekt, van openingsnummer Camera tot de schitterende, kale afsluiter Time Pulls You Over Backwards. Nu met een wapper, dan rechtvooruit, dan gestapeld in duizend lagen als een duistere achternicht van Sandy Danny. Soms laat ze de vlieger van het folkliedje vieren en zijn de resultaten prachtig. Zoals in Vista bijvoorbeeld, waar meerdere lagen van haar stem zich over eenvoudige akkoorden en belletjes heenbuigen tot we ons helemaal door Jamieson en haar stem omarmd voelen.

Maar soms stapt ze iets te ver terug in het harnas van het liedje, met drums en bas, en die vormen dan een kooi. Dan ineens wordt het saai, weinig creatief, en lijkt de kracht die ze bezit te worden ingehouden, vastgeketend. Het is juist als ze dat verdomde liedje loslaat dat haar potentie zich aan ons laat zien, en dat gebeurt op dit album net vaak genoeg.