Als u dit leest is Lil Wayne een vrij man. Zo is in ieder geval de planning. Hij heeft dan net de laatste maand van zijn celstraf in de isoleer gezeten vanwege het ongeoorloofde bezit van een MP3-speler. Wat zou er op hebben gestaan?

Lil Wayne beweert altijd met de nodige bravoure dat hij alleen zijn eigen muziek luistert. Dan is het maar te hopen dat er op die MP3-speler wat nieuwe beats stonden waar hij in de afzondering van de isoleercel teksten voor kon verzinnen. Als hij naar ouder eigen werk heeft geluisterd, zijn mislukte rockcrossover Rebirth of dit I Am Not a Human Being, zal hij een zware maand achter de rug hebben. Weezy klinkt ongeïnspireerd, lui en gelaten op dit album dat nog snel even is opgenomen voordat hij de cel in moest. Eerst zou dit een EP worden en later werd het gevuld met nummers die op Tha Carter IV hadden moeten komen en de ondergrens niet haalden. Je moet het maar durven, geld vragen voor een album waarvan je toegeeft dat het vol staat met nummers die eigenlijk in het mapje ‘jammer, maar helaas’ van de studiocomputer hadden moeten blijven. Alles waar hij eerder mee weg kwam – dat rare stemmetje, opschepperij, seksisme en afwijken van couplet-refreinstructuur – werkt nu juist tegen hem. Hier is het vooral irritant. Juist omdat hij eerder (lees: Tha Carter III) veel beter heeft laten zien. Een nummer als I’m Single is exemplarisch voor het gebrek aan niveau op dit album. Teksten zijn niet scherp, beats zijn vermoeiend en Lil Wayne lijkt zonder concentratie te rappen. Voor volgevreten, gemakzuchtige sterren zou een jaartje cel, inclusief een maandje afzondering, veel goeds kunnen doen. Wellicht geven de maanden achter de tralies het toekomstige Tha Carter IV alles wat dit restmateriaal mist: enthousiasme, reflectie en vooral passie. ALEX VAN DER HULST