Dominic Harrison alias Yungblud zou graag een van de groten ter aarde in de rockmuziek zijn. Dat merk je aan alles wat het nog maar 28-jarige multitalent doet. Het talent is er zeker, alleen laat zijn soms wat basale songmateriaal te wensen over. Op dat vlak was het vorig jaar verschenen Idols al een stap in de goede richting. Zoals het een beetje rockster betaamt, heeft Yungblud nog nooit van de uitdrukking ‘overdaad schaadt’ gehoord, dus is daar nu al opvolger Idols II.

Al is dit album met maar zeven tracks niet helemaal een volwaardig vervolg. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat er ook een Idols (Complete) onderweg is, waarop deze zeven nummers gewoon onder die van de voorganger gezet worden. Want dit voelt inderdaad meer als een verzameling bonustracks dan als een album dat op eigen benen kan staan.

Niettemin zet Yungblud de kwaliteit van Idols hier grotendeels voort. De heropname van hitsingle Zombie – met ondersteuning van Smashing Pumpkins – is te verwaarlozen, al zal het voor Billy Corgan vast een surreële ervaring geweest zijn om eens niet heel prominent in de geluidsmix van een nummer te horen te zijn. Interessanter zijn de daadwerkelijk nieuwe nummers.

De theatrale opener I Need You (To Make The World Seem Fine), die niet zou misstaan als sollicitatie naar een James Bond-themalied, is direct het hoogtepunt, maar ook de rechttoe-rechtaan indierocker The Postman en het bombastische Blueberry Hill mogen er zeker zijn. Laatstgenoemde is een heus Britpop-epos, met knallende blazers en Yungblud die op een gegeven moment zijn beste Jeff Buckley-falsetstem opzet. Dat zou je als uitsloverij kunnen zien, maar het komt oprecht over. Dat vat Yungblud goed samen: hij doet soms wel héél nadrukkelijk zijn best om imposante rockmuziek te maken, maar hij doet in ieder geval zijn best.