Als u een liedje in uw lijst ziet staan en dat liedje heet Watts Moon Starr, is dat dan leuk? Komt er dan iets van een grijns op? Zo ja, dan komt het wel goed tussen u en Kelley Stoltz, een sympathieke liedjesschrijver met, jawel, een liefde voor de jaren zestig. Voor het type-Stoltz heb ik een warm plekje in mijn hart: eigenzinnig en koersvast, inmiddels al zeventien albums en drie decennia lang.

Geen meesterwerken, wel een oeuvre. Het zou nu niet meer kunnen, vrees ik, op zo’n manier een carrière bouwen en volhouden. Enfin, dit album is een nieuw hoofdstuk. Stoltz toont meteen berusting en wijsheid in opener Competitive Bastard, waarin hij vertelt dat hij niet jaloers en niet competitief meer is. Zo komt het ook niet over: het is de opening van een plaat vol kalme excentriciteit, de jaren zestig gecombineerd met de eenzame auteur die blij is met een drummachine. Voordeel: eigenlijk alle liedjes hebben een vondst, een geintje, een gitaarklank die het luisteren waard is. Nadeel: een normaal mens kan het allemaal niet uit elkaar houden. Het is dat ik een opschrijfboekje heb waarin ‘Rickenbackergeluid Seventeen Lines’ staat, anders had ik nu niet kunnen vertellen dat het Seventeen Lines was met dat herkenbare gitaargeluid. Een album van een routinier die net iets teveel van zijn lijntjes is gaan houden.