Zeven jaar zit er tussen voorganger 27 Passports en deze nieuwe. Zeven jaar en een dikke pandemie, om precies te zijn. Je zou het niet zeggen, ook niet dat de band al dik 45 jaar onderweg is en dat gitarist en enig oorspronkelijk bandlid Terrie Hessels inmiddels 70 is.

De hele plaat barst van de energie en urgentie, al vanaf de eerste maten, als drummer Katherina Bornefeld een soort Bo Diddley-oerbeat tevoorschijn tovert. Dat is de basis voor Beat Beat Drums, gebaseerd op een negentiende-eeuws gedicht van Walt Whitman – een schildering van de Amerikaanse Burgeroorlog en nu ineens weer akelig actueel. Verderop laat zanger/gitarist Arnold de Boer zich voorzeggen of inspireren door James Baldwin, de zwarte schrijver en, zowaar, ús eigen Joost Oomen – ‘Who needs Ukraine when you can have Putin in a wetsuit?’

Bornefelds uiterst eigenzinnige slagwerk is het hart, waaromheen de drie gitaristen hun stekelige vlechtwerken optrekken en De Boer zijn lichtvoetig klinkende maar verraderlijk dubbelzinnige zang drapeert. Die gitaren, aanzwellend en opbouwend, groeperen zich verrassend vaak in folkachtige structuren – de folk van een gemeenschap die nog moet komen dan, een gemeenschap die betere tijden belooft. Precies daarin zit de urgentie van deze opnieuw raadselachtig sterke plaat. Daarin en in de schoonheid van een Wheel, door Bornefeld naar de eeuwigheid gezongen.