Het is moeilijk voor te stellen: de vier zachtmoedige houthakkershemden van Elephant die elkaar woedend in de haren vliegen. Toch was het af en toe de realiteit. Ruzie, depressie, verslaving – het leven als succesvolle indieband heeft erin gehakt bij de Rotterdammers. Op hun derde album III is er voor het eerst plek voor deze donkere kanten van het leven, zo valt te lezen in de bijgevoegde bio. En natuurlijk, het zal vast weleens flink gedonderd hebben in de mancave van vaste producer Pablo van der Poel, maar aan de muziek is dat niet af te horen. Daar is het gewoon weer een en al harmonie. Zonovergoten zondagochtendliedjes met een westcoastrandje zoals we die van Elephant kennen.

Met eenvoudige, doeltreffende melodieën – iets meer pop en iets minder Wilco – en natuurlijk het weelderige gitaarwerk van Michael Broekhuizen, die op Tried To Sleep maar weer eens laat horen dat hij een van ‘s lands beste gitaristen is. Nieuw in de band: Sofie Winterson, de (tijdelijk?) geadopteerde indiezangeres die refreintjes meezingt alsof ze nooit anders deed. Wintersons stem is niet het enige nieuwe geluid op III. Elephant slaat af en toe voorzichtig aan het experimenteren. Zo speelt de band met vocoders en synthbassen in 21, coveren ze Blink 182’s zoetsappige lovesong Always (ja, echt) en sluiten ze af met vier minuten aan kabbelende wereldwinkel-ambient, inclusief regengeluiden. Een goed moment om jezelf in alle rust af te vragen of die Blink-cover nou echt nodig was. Ach, wat maakt het ook uit, soms moet je gewoon iets nieuws proberen. En dat elektronica-experimentje klinkt dan juist weer verrassend lekker. Toch schuilt de echte magie van deze band natuurlijk in die ambachtelijke, tijdloze popliedjes. En die zijn er op III weer in overvloed. Weer wat rijker en sterker dan voorheen. De lente begint vroeg dit jaar.